مهمترين تأليفش دايرةالمعارف بزرگ1 در 348 كتاب است، كه آن را در حدود 1280، تمام كرد و در 1319، چاپ شد. اين دايرةالمعارف تفصيل كتاب تويو (نيمهٴ اول سدهٴ نهم) است. نه باب تويو به نوزده باب توسعه يافته و پنج باب جديد هم اضافه شده (از جمله كتابشناسي، آسمانشناسي، پديدهها). دورهاي كه در كتاب ما توان ـ لين مورد بحث قرار گرفته از ابتداي اساطير چيني تا اوايل سدهٴ سيزدهم، است. وانگ چئي در 1586، تكملهاي در 254 كتاب بر آن تأليف كرد؛ در 1747 بهفرمان چئين لونگ (امپراتور از 1736 تا 1796)، اين تكمله اصلاح شد و در 1772، به اتمام رسيد. در همان زمان، ذيل ديگري در 266 كتاب نوشته شد.
معمولاً از دايرةالمعارفهاي ما توان ـ لين، تويو، و چنگ چئيائو (نيمهٴ دوم سدهٴ دوازدهم)، به نام
سه تئونگ2 ياد ميكنند. در زمان امپراتوري چين لونگ هر كدام از اين آثار دو بار اصلاح شد، و اصطلاح نُه تئونگ3 از آنجا بهوجود آمد.
وانگ يينگ ـ لين4
دايرةالمعارفنويس و مربي چيني. در نينگپو زاده شد؛ پيشكار اداره در چكيانگ در سال1223، در 1296، فوت كرد.
مهمترين تأليفش درياي يشم5 نام دارد كه دايرةالمعارفي در 200 كتاب و 21 باب شامل 240 مقاله و 13 ضميمه است.
تأليف كلاسيك سه حرفي6 هم بدو منسوب است، كه رايجترين كتاب درسي حتي تا به امروز است؛ و نخستين كتاب است كه در دسترس كودكان قرار ميگيرد. اين كتاب شامل 560 حرف7 مختلف است و به زبان منظوم سادهاي دربارهٴ موضوعهاي متعدد بحث شده، كه هر بيت به سه حرف اختصاص دارد. آن را به ليانگ يينگ ــ شنگ در زمان سلسلهٴ مينگ هم نسبت دادهاند. در واقع در نسخهاي از آن نام ليانگ به عنوان موٴلف ذكر شده با مقدمهاي از فوكوانگ ــ تزه، چاپهاي آن تا حدي متفاوت است، و هر چند وقتي يك بار، اقتباسهاي مختلفي از اين كتاب درسي عالي صورت گرفته تا به عنوان وسيلهٴ تبليغ مورد استفاده قرار گيرد. مثلاً مسيحيان كاتوليك و پروتستان، همچنين شورشيان تئائي پئينگ8 (1851 ـ 1865)، چنين اقتباسهايي را چاپ كردهاند.